Surowość sceny natychmiast Cię pochłania; postać, wykrzywiona w rozpaczliwej walce, zostaje zabrana. Ostry kontrast między światłem a cieniem, znak rozpoznawczy artysty, wzmacnia dramat. Postawa postaci sugeruje opór, desperacką próbę uchwycenia się czegoś – lub kogoś – pozostawionego w tyle. Ziemia wydaje się jałowa i nieokreślona, przyczyniając się do poczucia izolacji i nadchodzącej zagłady. Tekstura grafiki dodaje surowego, trzewnego wpływu; prawie czujesz szorstką powierzchnię pod ich stopami, ciężar przenoszonego ciała.

Artysta mistrzowsko wykorzystuje pracę linii do przekazywania ruchu i emocji. Postacie nie są statyczne; są uchwycone w samym środku akcji, dynamiczne linie sugerują walkę i przymusowe usunięcie. Paleta kolorów jest ograniczona, ale niezwykle skuteczna; brak żywych odcieni pozwala widzowi skupić się całkowicie na formie i emocjonalnym ciężarze sceny. Mówi wiele, nie potrzebując krzyku.

W dolnej części pojawia się podpis, dodając kolejną warstwę do zrozumienia dzieła.