Krajobraz otwiera się dramatyczną kompozycją; wznoszące się formy w odcieniach ziemi definiują przestrzeń, ich tekstury sugerują surowość ziemi. Pomiędzy tymi kolosalnymi kształtami, tętniąca życiem rzeka lub być może ścieżka światła wije się ku horyzontowi przesłoniętemu głębokim błękitem. Centralny obszar eksploduje żywą zielenią, która ustępuje niebu. Czarna krowa stoi na polu, jej sylwetka wyraźnie kontrastuje z bujną, zieloną trawą. Wydaje się, że artysta destylował esencję środowiska, prezentując uproszczoną, niemal abstrakcyjną wizję, która wciąż oddycha życiem. Pociągnięcia pędzla wydają się pewne i płynne, tworząc poczucie ruchu w całej kompozycji.