Το τοπίο ανοίγει με μια δραματική σύνθεση. Υψηλά, γήινα σχήματα καθορίζουν τον χώρο, οι υφές τους υποδηλώνουν την τραχύτητα της γης. Ανάμεσα σε αυτά τα κολοσσιαία σχήματα, ένα ζωηρό ποτάμι ή ίσως ένα μονοπάτι φωτός, ελίσσεται προς έναν ορίζοντα καλυμμένο από βαθύ μπλε. Η κεντρική περιοχή εκρήγνυται με ένα ζωντανό πράσινο, το οποίο δίνει τη θέση του στον ουρανό. Μια μαύρη αγελάδα στέκεται σε ένα χωράφι, η σιλουέτα της έρχεται σε έντονη αντίθεση με το καταπράσινο γρασίδι. Νιώθεις σαν ο καλλιτέχνης να έχει αποστάξει την ουσία του περιβάλλοντος, παρουσιάζοντας μια απλοποιημένη, σχεδόν αφηρημένη άποψη που αναπνέει ακόμα ζωή. Τα πινελάκια φαίνονται με αυτοπεποίθηση και ρέουν, δημιουργώντας μια αίσθηση κίνησης σε όλη τη σύνθεση.