Het landschap opent zich met een dramatische compositie; torenhoge, aardetinten vormen definiëren de ruimte, hun texturen suggereren de ruwheid van het land. Tussen deze kolossale vormen slingert een levendige rivier of misschien een lichtpad naar een horizon gehuld in diepblauw. Het centrale gebied barst van een levendig groen, dat plaatsmaakt voor de lucht. Een zwarte koe staat in een veld, haar silhouet contrasteert scherp met het weelderige groene gras. Het voelt alsof de kunstenaar de essentie van de omgeving heeft gedestilleerd en een vereenvoudigde, bijna abstracte visie presenteert die nog steeds ademt van leven. De penseelstreken lijken zelfverzekerd en vloeiend en creëren een gevoel van beweging in de hele compositie.