Manzara, dramatik bir kompozisyonla açılıyor; yükselen, toprak tonlu formlar mekanı tanımlıyor, dokuları toprağın engebeliğini ima ediyor. Bu devasa şekillerin arasında, canlı bir nehir veya belki de bir ışık yolu, derin maviye bürünmüş bir ufka doğru kıvrılıyor. Orta alan, gökyüzüne yol açan canlı bir yeşille patlıyor. Siyah bir inek, silüeti yemyeşil çimlere karşı keskin bir kontrast oluşturan bir tarlada duruyor. Sanki sanatçı, çevrenin özünü damıtmış, hala yaşam soluyan basitleştirilmiş, neredeyse soyut bir bakış açısı sunuyor gibi. Fırça darbeleri kendinden emin ve akıcı görünüyor, tüm kompozisyonda bir hareket hissi yaratıyor.