Dzieło przedstawia scenę z życia codziennego w Meknes w Maroku w 1832 roku. W kompozycji dominuje architektura; postacie umieszczone są w surowej, skąpanej w słońcu przestrzeni. Ściany są stonowane, beżowe, co tworzy wrażenie przytłaczającego upału. Postacie ubrane w proste, tradycyjne stroje są jądrem narracji; ich interakcje – studium postawy, gestu i ukrytego dialogu. Mężczyzna siedzi, patrząc prosto na widza, z zrelaksowanym i introspektywnym spojrzeniem, z mieczem u boku. Gra światła i cienia w głębokim łuku oraz sugestia ukrytych postaci w ciemności potęgują poczucie tajemnicy, tworząc wrażenie intymnego, zatrzymanego w czasie momentu.