Het kunstwerk toont een scène uit het dagelijks leven in Meknes, Marokko, in 1832. De compositie wordt gedomineerd door de architectuur; de figuren bevinden zich in een sobere, door de zon overgoten ruimte. De muren zijn in een gedempte beige tint, wat een gevoel van beklemmende hitte creëert. De figuren, gekleed in eenvoudige, traditionele kleding, vormen de narratieve kern; hun interacties - een studie van houding, gebaar en geïmpliceerde dialoog. Een man zit, kijkt rechtstreeks naar de toeschouwer, met een ontspannen en introverte blik, met een zwaard aan zijn zijde. Het spel van licht en schaduw in de diepe boog en de suggestie van verborgen figuren in de duisternis versterken het gevoel van mysterie, waardoor de indruk ontstaat van een intiem, gepauzeerd moment in de tijd.