Το έργο τέχνης παρουσιάζει μια σκηνή της καθημερινής ζωής στο Μεκνές, στο Μαρόκο, το 1832. Η σύνθεση κυριαρχείται από την αρχιτεκτονική. Οι φιγούρες είναι τοποθετημένες σε έναν λιτό, λουσμένο από τον ήλιο χώρο. Οι τοίχοι είναι σε μια σιωπηλή μπεζ απόχρωση, δημιουργώντας μια αίσθηση καταπιεστικής ζέστης. Οι φιγούρες, ντυμένες με απλά, παραδοσιακά ρούχα, είναι ο αφηγηματικός πυρήνας. Οι αλληλεπιδράσεις τους - μια μελέτη της στάσης, της χειρονομίας και του υπονοούμενου διαλόγου. Ένας άντρας κάθεται, κοιτάζοντας κατευθείαν τον θεατή, με ένα χαλαρό και εσωστρεφή βλέμμα, με ένα σπαθί στο πλάι του. Το παιχνίδι του φωτός και της σκιάς μέσα στην βαθιά αψίδα και η υπόνοια κρυμμένων φιγούρων στο σκοτάδι, ενισχύουν την αίσθηση του μυστηρίου, δημιουργώντας την εντύπωση μιας οικείας, παύσης στιγμής στον χρόνο.