Ο πίνακας μας μεταφέρει σε ένα ζωντανό, λουσμένο στον ήλιο τοπίο, αποδοσμένο στο χαρακτηριστικό μετα-ιμπρεσιονιστικό στυλ του Γκογκέν. Η σκηνή ξεδιπλώνεται με μια τολμηρή, επίπεδη προοπτική, όπου το προσκήνιο κυριαρχείται από έναν στυλιζαρισμένο, περίπλοκα σχεδιασμένο φράχτη, υπονοώντας μια εξωτική, σχεδόν τελετουργική ατμόσφαιρα. Ο φράχτης δημιουργεί ένα εμπόδιο, ίσως ένα συμβολικό σύνορο, μεταξύ του θεατή και του μυστικιστικού βασιλείου πέρα.

Η χρωματική παλέτα είναι έντονη, με ζεστά κίτρινα και πορτοκαλί να κυριαρχούν στον κεντρικό χώρο, υποδηλώνοντας ένα χρυσό, σχεδόν ιερό φως. Πάνω από τη σκηνή υψώνεται ένα μεγαλοπρεπές βουνό, το σχήμα του οποίου απεικονίζεται με πλούσια μωβ και καφέ, υπαινισσόμενο το μυστήριο. Ένα άγαλμα θεότητας υψώνεται στην πλαγιά, τονίζοντας περαιτέρω τις θρησκευτικές και πολιτιστικές αναφορές. Το φόντο μεταβαίνει σε πιο δροσερά μπλε, απεικονίζοντας τον ουρανό. Η συνολική σύνθεση αποπνέει μια αίσθηση γαλήνης, χρωματισμένη με μια λεπτή υπορροή ανησυχίας, που αντικατοπτρίζει τη γοητεία του καλλιτέχνη για την πνευματική ζωή των Πολυνησίων και τη σύνδεσή τους με τη γη.