Het schilderij transporteert ons naar een levendig, zonovergoten landschap, weergegeven in de kenmerkende post-impressionistische stijl van Gauguin. De scène ontvouwt zich met een gedurfd, plat perspectief, waarbij de voorgrond wordt gedomineerd door een gestileerd, ingewikkeld ontworpen hek, dat een exotische, bijna rituele sfeer suggereert. Het hek creëert een barrière, misschien een symbolische grens, tussen de kijker en het mystieke rijk daarbuiten.

Het kleurenpalet is intens, met warme geel- en oranjetinten die de centrale ruimte domineren en een gouden, bijna heilig licht suggereren. Boven de scène torent een majestueuze berg op, waarvan de vorm wordt afgebeeld met rijke paarse en bruine tinten, die mysterie suggereren. Een beeld van een godheid staat op de helling en benadrukt verder de religieuze en culturele referenties. De achtergrond gaat over in koelere blauwtinten, die de lucht weergeven. De algehele compositie straalt een gevoel van rust uit, getint met een subtiele ondertoon van onbehagen, die de fascinatie van de kunstenaar voor het spirituele leven van de Polynesische bevolking en hun verbinding met de aarde weerspiegelt.