In dit evocatieve schilderij worden we verwelkomd door de rijke, textuurrijke daken van Parijs, die een intieme blik op de stad bieden zoals de kunstenaar die vanuit zijn atelier zag. De grijze, bewolkte lucht creëert een contemplatieve sfeer, die een zacht licht werpt dat voorzichtig de onregelmatige oppervlakken van de gebouwen accentueert. Elke schoorsteen en hellend dak vertelt een verhaal van leven daaronder, een kakofonie van stedelijk bestaan dat is weergegeven in een palet dat wordt gedomineerd door gedempte groene, bruine en grijze tinten. De penseelstreken zijn dynamisch maar ook reflectief; de kunstenaar Vincent van Gogh vangt meesterlijk de balans tussen chaos en harmonie, waardoor de kijker zich een deel van deze levendige omgeving voelt.

Bij een diepere blik op de compositie lijkt de rangschikking van de daken en gebouwen het kijken naar een reis te leiden. De daken, enigszins scheef, creëren een ritme in het schilderij dat een emotionele reactie opwekt. De levendige oranje accenten van de schoorstenen en raamkozijnen contrasteren met de koelere tinten en injecteren leven in een anders sombere scène. Historisch gezien weerspiegelt dit stuk de overgang van de post-impressionistische beweging naar meer introspectieve thema's, aangezien Van Gogh’s aanpak een moment in de tijd vastlegt, een emotioneel landschap vanuit zijn perspectief in het hart van Parijs.