Σε αυτό το εκφραστικό έργο, οι ζεστοί, γήινοι τόνοι κυριαρχούν στην καμβά, συλλαμβάνοντας την ουσία μιας ταπεινής κατοικίας. Ο Βοσκός στο Νούενεν στέκεται με μια ευχάριστη αλλά θλιβερή παρουσία, περικυκλωμένος από φθινοπωρινά δέντρα που ψιθυρίζουν για τις εναλλαγές των εποχών. Η παλέτα χρωμάτων, πλούσια σε καφέ και θαμπά πράσινα, μεταδίδει μια αίσθηση οικειότητας τυλιγμένη σε νοσταλγία. Σαν να μπορεί ο θεατής να αισθανθεί σχεδόν τη δροσερή αύρα στον αέρα. Οι έντονες πινελιές του Βαν Γκογκ υποδεικνύουν κίνηση αλλά προσκολλούν το βλέμμα του θεατή στη σταθερή, δομημένη μορφή του σπιτιού.

Κάθε παράθυρο μοιάζει με ένα παρατηρητικό μάτι που αποκαλύπτει ελάχιστα της ζωής μέσα του. Δύο φιγούρες στέκονται στην είσοδο, περιμένοντας ίσως κάτι ή κάποιον, προσθέτοντας μια ατμόσφαιρα αναμονής και εγγύτητας. Οι γραμμές προοπτικής σε οδηγούν απαλά, σχεδόν καλώντας σε να περάσεις την πόρτα. Υπάρχει εδώ μια ρομαντική ομορφιά, μια μελαγχολική στιγμή της αγροτικής ζωής στην Ολλανδία του 19ου αιώνα, ζωγραφισμένη σε μια εποχή που ο Βαν Γκογκ αναζητούσε παρηγοριά και σκοπό στην οικεία σταθερότητα της καθημερινής ζωής. Η φύση καταγραμμένη μέσα σε μια στιγμή, και προσωρινή και αιώνια.