Eser, 1832'de Fas'ın Meknes kentinde günlük yaşamdan bir sahne sunuyor. Kompozisyona mimari hakimdir; figürler, sade ve güneşin altında kalmış bir alanın içine yerleştirilmiştir. Duvarlar, baskıcı bir sıcaklık hissi yaratan, donuk bir bej renktedir. Basit ve geleneksel kıyafetler giymiş figürler, anlatının özünü oluşturur; etkileşimleri - duruş, jest ve ima edilen diyalog üzerine bir çalışma. Bir adam oturmuş, doğrudan izleyiciye bakıyor, rahat ve içe dönük bir bakışla, yanında bir kılıç var. Derin kemerin içindeki ışık ve gölge oyunu ve karanlıkta gizlenmiş figürlerin önerisi, gizem duygusunu artırır, zaman içinde samimi ve durdurulmuş bir anın izlenimini yaratır.