Przed nami rozgrywa się mrożący krew w żyłach dramat; postacie wyłaniają się z mrocznej otchłani. Scena zdominowana jest przez dwie imponujące postacie, uwięzione w swego rodzaju walce. Jedna, potworny olbrzym ze złowrogim uśmieszkiem, kuca groźnie, z wyciągniętymi ramionami w geście kontroli lub być może agresji. Druga, przytłoczona przez olbrzyma, wydaje się wycofywać, próbując się bronić. Artysta umiejętnie zastosował światłocień, kontrast między światłem a ciemnością, aby wzmocnić poczucie dramatu i strachu; cienie pochłaniają dużą część kompozycji, intensyfikując emocjonalny ciężar. Szczegóły oddane są z surowością, podkreślając surowe emocje i siłę sceny. To tak, jakbyśmy byli świadkami koszmaru, który się urzeczywistnił.