Scena rozwija się przed nami - strumień ciepłych żółci, przeplatany chłodnymi błękitami i zielenią rzeki oraz ubraniami kobiet. Kobiety, pochylone nad swoimi zadaniami, są oddane z poczuciem solidnej prostoty. Ich formy są solidne, twarze w większości zasłonięte; jesteśmy zaproszeni do kontemplacji samej pracy, wspólnego rytmu pracy. Pociągnięcia pędzla są odważne, niemal szorstkie, tworząc poczucie ruchu i tekstury, które ożywiają scenę. To okno na czas i miejsce, w którym codzienne życie było gobelinem skromnych czynności.

Podejście artysty do koloru jest urzekające; istnieje celowe użycie kontrastujących odcieni. Artysta używa śmiałych pociągnięć, aby wyrzeźbić postacie i krajobraz. To tak, jakby artysta uchwycił nie tylko scenę, ale samą esencję doświadczenia wiejskiego. Gra światła i cienia jest minimalna, ale skuteczna, nasycając scenę poczuciem ponadczasowości, jak gdyby te kobiety pracowały tu od wieków i będą to robić nadal, z tą samą cichą godnością, długo po naszym odejściu.