Sahne önümüzde canlanıyor—sıcak sarıların bir akışı, nehrin ve kadınların kıyafetlerinin soğuk mavileri ve yeşilleriyle noktalı. İşlerine eğilmiş kadınlar, güçlü bir sadelik duygusuyla resmedilmiş. Şekilleri sağlam, yüzleri çoğunlukla belirsiz; bizi, işin kendisine, çalışmanın ortak ritmine bakmaya davet ediyor. Vuruşlar cesur, neredeyse kaba, sahneye hayat veren bir hareket ve doku hissi yaratıyor. Günlük yaşamın mütevazı faaliyetlerden oluşan bir duvar halısı olduğu bir zaman ve mekâna açılan bir pencere.

Sanatçının renk yaklaşımı büyüleyici; zıt tonların kasıtlı bir kullanımı var. Sanatçı, figürleri ve manzarayı şekillendirmek için cesur vuruşlar kullanır. Sanki sanatçı sadece bir sahneyi değil, kırsal deneyimin özünü yakalıyormuş gibi. Işık ve gölgenin oyunu minimal ama etkili, sahneye zamansızlık hissi veriyor, sanki bu kadınlar yüzyıllardır burada çalışıyor ve biz gittikten çok sonra bile aynı sessiz onurla çalışmaya devam edecekler.