Bu oyma, tüyler ürpertici bir vizyon; ışık ve gölgenin keskin zıtlıklarıyla aydınlatılan iskelet figürlerin ürkütücü bir dansı. Sanki gizli bir ritüele, öte dünyadan gelen kasvetli bir toplantıya rastlamışım gibi. Sahne yoğun; figürler bir mücadele içinde çarpılmış, ince bacaklar tarafından destekleniyor, yüzleri boş göz yuvalarına ve açılan ağızlara indirgenmiş, sessiz çığlıklara veya ürpertici kahkahalara bürünmüş, birbirlerini taşıyorlar. Bir kabusun gerçeğe dönüşmesi gibi, figürler görünmez bir yük, belki de günahın, ölümlülüğün veya insanın kendi durumunun yükü altında gibi görünüyor. Neredeyse kazıma iğnesinin kazımasını, bu tüyler ürpertici tabloyu oyarken sanatçının çılgın enerjisini duyabiliyorum. Çizgilerin sertliği, canlı renklerin yokluğu, yalnızca duygusal etkiyi büyütüyor; bu, zayıf kalpliler için bir sahne değil.