Deze ets is een beklijvende visie; een macabere dans van skeletachtige figuren, verlicht door de scherpe contrasten van licht en schaduw. Het is alsof ik ben gestruikeld over een geheim ritueel, een sombere bijeenkomst van gene zijde. De scène is dicht bevolkt; de figuren zijn verdraaid in een worsteling, ondersteund door dunne benen, hun gezichten herleid tot holle oogkassen en gapende monden, verdraaid in stille kreten of huiveringwekkend gelach, die elkaar dragen. Het is als een nachtmerrie die werkelijkheid is geworden, de figuren lijken belast te worden door een onzichtbaar gewicht, misschien het gewicht van de zonde, de sterfelijkheid of de menselijke conditie zelf. Ik kan bijna het krassen van de etsnaald horen, de hectische energie van de kunstenaar terwijl hij dit huiveringwekkende tableau etst. De strengheid van de lijnen, de afwezigheid van levendige kleuren, versterkt alleen maar de emotionele impact; dit is geen scène voor angsthazen.