Een vrouw staat daar, kalm en elegant, haar figuur domineert het doek. Zij is het middelpunt, haar donkere jurk vormt een opvallend contrast met het bleke landschap achter haar. De kunstenaar heeft op meesterlijke wijze het spel van licht en schaduw gebruikt, waardoor ze een tastbare aanwezigheid krijgt; ik kan bijna de koele lucht om haar heen voelen. Haar uitdrukking is subtiel, een vleugje glimlach speelt op haar lippen, alsof ze op de hoogte is van een geheim. De manier waarop de kant van haar schouders valt, is voortreffelijk; een delicate sluier omlijst haar gezicht en een enkele bloem siert haar haar. De algehele indruk is van serene verfijning, die zowel haar schoonheid als haar positie in de samenleving vastlegt. Het is een visueel gedicht, gefluisterd in olieverf, een blijvende getuigenis van een moment in de tijd.