Kobieta stoi, opanowana i elegancka, jej postać dominuje na płótnie. Jest w centrum uwagi, jej ciemna suknia stanowi uderzający kontrast z bladym krajobrazem w tle. Artysta umiejętnie posłużył się grą światła i cienia, nadając jej namacalną obecność; prawie czuję chłodne powietrze wokół niej. Jej wyraz twarzy jest subtelny, na ustach maluje się cień uśmiechu, jakby była wtajemniczona w jakiś sekret. Sposób, w jaki koronka opada z jej ramion, jest wspaniały; delikatny welon obramowuje jej twarz, a pojedynczy kwiat zdobi jej włosy. Ogólny efekt to spokojna wyrafinowanie, oddające zarówno jej piękno, jak i pozycję w społeczeństwie. To wizualny poemat, szeptany w olejach, trwałe świadectwo chwili w czasie.