Het kunstwerk vangt een moment vol dramatische intensiteit, waarbij een scène wordt getoond die doordrenkt is van emotie en spirituele passie. De centrale figuur, een oudere man met een wilde baard en een blote bovenlijf, belichaamt de heilige Hiëronymus, een van de meest vereerde vroege christelijke geleerden en vertalers. Zijn uitdrukking, een mix van lijden en verlichting, is verbazingwekkend krachtig; je kunt bijna de storm van gedachten voelen die om hem heen cirkelt, net als de schaduwen die zijn figuur omhullen. De kunstenaar maakt effectief gebruik van chiaroscuro, waarbij de diepe contrasten tussen licht en donker niet alleen de contouren van zijn lichaam accentueren maar ook de emotionele lading van het moment overbrengen.

Rijke rode tinten in zijn kleding stromen van zijn taille naar beneden en contrasteren prachtig met de doffe, sombere tonen van het omringende landschap. Deze keuze van kleurpalet weerklinkt met de botsing tussen het goddelijke en het aardse; de levendige tonen suggereren vitaliteit, terwijl de duisternis verdriet, kennis en menselijke strijd impliceert. Met een veer in zijn ene hand gebaart hij nadrukkelijk, alsof hij geïnspireerd is om de gedachten en openbaringen die op hem zijn neergedaald als een goddelijke bezoeking op te schrijven. De objecten om hem heen—een schedel en een zwaard—vertegenwoordigen de sterfelijkheid en de geestelijke strijd, respectievelijk, wat de ernst van zijn inspanningen en academische zoektocht versterkt. Als toeschouwer roept het kunstwerk een diep gevoel van reflectie en bewondering op; het is een uitnodiging om de complexiteit van geloof, kennis en de eeuwige menselijke zoektocht naar betekenis te verkennen.