Het contrast in de compositie trekt onmiddellijk de aandacht: een dichte menigte omringt een centrale figuur, gezeten op een ezel. De persoon, die een hoge, gestreepte hoed draagt, lijkt belast, bijna wanhopig, een gevoel dat wordt versterkt door de neerwaartse lijnen van zijn gezicht en de stevig aaneengeknepen handen. Het is een scène van collectieve wanhoop, en de keuze van de kunstenaar voor monochroom, met zijn variaties van schaduw en licht, versterkt de sombere stemming. De etstechniek, met zijn scherpe lijnen en texturen, geeft het kunstwerk een rauwe, onmiddellijke kwaliteit; het is alsof we getuige zijn van een momentopname van een vreselijk moment, een scène van menselijk lijden. De omringende figuren, een mengelmoes van gezichten en vormen, dringen zich op; sommigen lijken met nieuwsgierigheid te observeren, terwijl anderen lijken te worden geabsorbeerd door hun eigen lijden, waardoor het gevoel van isolatie dat het hoofdonderwerp ervaart, wordt versterkt. Het algehele effect is een intens emotioneel gewicht, een wereld die wordt geconfronteerd met een ramp waar niets aan kan worden gedaan.