De scène ontvouwt zich onder een uitgestrekte, etherische hemel, een doek van zachte blauwtinten en delicate wolkenvlokken. Een eenzame boom, waarvan de takken gracieus over de hele scène boog, biedt een natuurlijk kader voor de figuren die eronder zijn verzameld. Zonslicht filtert door de bladeren en creëert vlekken van licht en schaduw die op de figuren dansen. De compositie is een masterclass in de kunst van het vertellen van verhalen; we zien een groep vrouwen, blijkbaar wasvrouwen, die uitrusten bij een beek na een lange dag werken. Hun kleren zijn op een lijn gedrapeerd en drogen in de lichte bries. Er is een gevoel van kameraadschap en gedeelde ervaring. De vrouwen interageren, omhelzen elkaar en lijken een moment van vrede te delen te midden van het idyllische landschap. De achtergrond toont een subtiele bergketen en een verre, zonnige hemel die een gevoel van uitgestrektheid en diepte overbrengt. De kunstenaar gebruikt een zacht, gedempt kleurenpalet, met zachte groenen, gelen en aardetinten die de scène domineren. Dit creëert een stemming van rust en nostalgie.