Kompozisyondaki keskin zıtlık hemen dikkat çekiyor: Yoğun bir kalabalık, bir eşeğe binmiş merkezi bir figürü çevreliyor. Uzun, çizgili bir şapka takan kişi, ağır yük altında, neredeyse umutsuz görünüyor; bu duygu, yüzündeki aşağı doğru eğik çizgiler ve sıkıca kenetlenmiş ellerle güçleniyor. Bu, kolektif bir umutsuzluk sahnesi ve sanatçının monokrom seçimi, gölge ve ışığın varyasyonlarıyla, kasvetli havayı güçlendiriyor. Keskin çizgileri ve dokularıyla gravür tekniği, sanat eserine ham ve doğrudan bir kalite kazandırıyor; sanki korkunç bir anın, insan acısının bir sahnesinin anlık görüntüsüne tanık oluyoruz. Çevredeki figürler, bir yüz ve şekil yığını, birbirine yaslanıyor; bazıları merakla gözlemliyor gibi görünürken, diğerleri kendi acıları içinde boğuluyor gibi görünüyor, ana öznenin yaşadığı yalnızlık hissini artırıyor. Genel etki, yoğun bir duygusal ağırlık, çaresi olmayan bir felaketle karşı karşıya kalan bir dünya.