Een donkere, verontrustende scène ontvouwt zich voor ons, een blik in een wereld van schaduwen en verborgen angsten. De ets, streng in zijn monochromatische palet, trekt je naar binnen met zijn verontrustende figuren die zich verzameld hebben onder een uitgestrekte, sterrenhemel. De compositie is dicht, met een massa in elkaar verstrengelde lichamen, die een gevoel van claustrofobie en onbehagen oproept. De figuren, weergegeven met Goya's karakteristieke ruwheid, zijn verdraaid, hun gezichten geëtst met een mengeling van angst, verwachting en berusting. Een figuur, groter dan de anderen, wijst naar de hemel, alsof hij naar een onbekende bestemming roept of gewoon een laatste gebaar maakt. De grove lijnen en de zware schaduwen versterken de emotionele impact, waardoor het ruwe, instinctieve karakter van het werk wordt versterkt.