Μια σκοτεινή, ανησυχητική σκηνή ξεδιπλώνεται μπροστά μας, μια ματιά σε έναν κόσμο σκιών και κρυφών ανησυχιών. Η χάραξη, αυστηρή στη μονοχρωματική της παλέτα, σας τραβάει με τα ανησυχητικά της σχήματα συγκεντρωμένα κάτω από έναν τεράστιο, γεμάτο αστέρια ουρανό. Η σύνθεση είναι πυκνή, με μια μάζα σωμάτων αλληλένδετων, δημιουργώντας μια αίσθηση κλειστοφοβίας και ανησυχίας. Τα σχήματα, που αποδίδονται με τη χαρακτηριστική ωμότητα του Γκόγια, είναι στριμμένα, τα πρόσωπά τους χαραγμένα με ένα μείγμα φόβου, προσδοκίας και παραίτησης. Ένα σχήμα, μεγαλύτερο από τα άλλα, δείχνει προς τον ουρανό, σαν να καλεί σε έναν άγνωστο προορισμό ή απλά να κάνει μια τελευταία χειρονομία. Οι τραχιές γραμμές και οι βαριές σκιές εντείνουν τον συναισθηματικό αντίκτυπο, ενισχύοντας τη ωμή, ενστικτώδη φύση του έργου.