De ets dompelt de kijker onder in een scène van extreme brutaliteit. De figuren, weergegeven met Goya's kenmerkende dramatische flair, zijn verdraaid in houdingen die getuigen van pijn en wanhoop. De scène ontvouwt zich onder een mistige, ongedefinieerde lucht, wat het gevoel van een verlaten landschap versterkt – misschien de gevolgen van een verschrikkelijk conflict of ramp. De figuren lijken slachtoffers te zijn, hun lichamen geplaatst tegenover de ruwe texturen van de rotsachtige grond of het troebele water. De ruwe streken en donkere tonen die de kunstenaar gebruikt, creëren een voelbare sfeer van lijden; het is een scène die de rauwe kant van de menselijke ervaring vastlegt. Ik ben gefascineerd door het emotionele gewicht; het is niet alleen een visuele weergave, het is een echo van angst die door de tijd weerklinkt.