Αυτή η ζωντανή υδατογραφία μας μεταφέρει στους ερειπιών των αρχαίων υδραγωγείων, απομεινάρια μιας κάποτε ισχυρής πολιτείας που έχουν μαλακώσει με το πέρασμα του χρόνου. Η σύνθεση ισορροπεί άψογα την αρχιτεκτονική μεγαλοπρέπεια με την αγροτική ηρεμία: ψηλοί θόλοι υδραγωγείων εκτείνονται σε απέραντο κάμπο, οι φθαρμένες πέτρες τους λάμπουν θερμά κάτω από το διάχυτο φως ενός απογεύματος. Στο προσκήνιο, μερικά γαϊδούρια σταματούν για να πιουν νερό σε μια μικρή ήρεμη λιμνούλα, ενώ μια μοναχική φιγούρα προσθέτει ανθρώπινο στοιχείο στο ήσυχο τοπίο. Τα μακρινά βουνά, κάποια καλυμμένα με σύννεφα ή καπνό, αποτελούν ένα μεγαλοπρεπές φόντο που αναδεικνύει την επιστροφή της φύσης σε αυτούς τους ιστορικούς τόπους. Η μαεστρία του καλλιτέχνη στη χρήση απαλών γήινων χρωμάτων — ανοιχτό ωχρό, μουντά πράσινα και απαλά μπλε — προσδίδει στο έργο ήρεμη και στοχαστική ατμόσφαιρα, καλώντας σε διαλογισμό πάνω στη φευγαλέα φύση των ανθρώπινων κατορθωμάτων σε αντιπαράθεση με την αιωνιότητα της φύσης.