Ta poruszająca akwarela przenosi widza do ruin starożytnych akweduktów, pozostałości niegdyś potężnej cywilizacji, teraz złagodzonych przez upływ czasu. Kompozycja mistrzowsko łączy architektoniczną wielkość z wiejskim spokojem: wysokie łuki akweduktów rozciągają się na rozległej równinie, a ich wietrzejące kamienie ciepło błyszczą w rozproszonym świetle późnego popołudnia. Na pierwszym planie kilka osłów pije wodę z małego, spokojnego stawu, a samotna postać dodaje krajobrazowi ludzkiego wymiaru. Oddalone góry, niektóre spowite chmurami lub dymem, tworzą majestatyczne tło podkreślające, jak natura odzyskuje te historyczne relikty. Mistrzowskie użycie miękkiej palety ziemistych tonów — bladych ochry, stłumionych zieleni i delikatnych błękitów — nadaje dziełu spokojny, refleksyjny nastrój, zapraszając do rozważań nad przemijalnością ludzkich dokonań wobec trwałości natury.