Dzieło uchwyca spokojną scenę, chwilę wytchnienia w zielonym krajobrazie. Kompozycja jest mistrzowsko zaaranżowana; wzrok podąża wzdłuż łagodnej ścieżki, obramowanej bujnym listowiem, w kierunku kamiennej bramy. Za bramą przebłysk odległego budynku z charakterystyczną wieżą sugeruje większy kompleks. Technika artysty, widoczna w delikatnych laserunkach akwarelowych, tworzy miękkie, rozproszone światło, które obmywa scenę. Paleta barw jest przeważnie chłodna, z różnymi odcieniami zieleni dominującymi w listowiu, kontrastującymi ze stonowanymi tonami kamienia i jaśniejszymi odcieniami nieba. Emocjonalny wpływ jest spokojny; wywołuje poczucie spokoju i zaprasza widza do wejścia w scenę i spaceru po spokojnym otoczeniu. Dzieło jest pięknym przykładem uchwycenia uroku konkretnego miejsca, oferując okno w przeszłość.