Bu etkileyici suluboya sahne, izleyiciyi bir zamanlar güçlü bir medeniyetin kalıntıları olan antik su kemerlerinin harabelerine götürüyor; zamanın nazik dokunuşlarıyla yumuşatılmış. Kompozisyon, mimari görkemle kırsal sükuneti ustaca dengeliyor: Yüksek su kemeri kemerleri geniş ova boyunca uzanıyor ve aşınmış taşlar, öğleden sonra hafif bir ışık altında sıcak bir parıltıyla parlıyor. Ön planda, birkaç eşek küçük, huzurlu bir havuzda su içiyor; yakınında tek başına duran bir figür ise sessiz manzaraya insani bir dokunuş katıyor. Uzaklardaki dağlar, bazıları bulutlar ya da dumanla örtülü, bu tarihi kalıntıların doğa tarafından geri alındığını vurgulayan görkemli bir fon oluşturuyor. Sanatçının yumuşak, toprak tonlarını—soluk ocra, mat yeşiller ve hafif maviler—ustaca kullanması esere sakin ve düşündürücü bir atmosfer kazandırıyor; insan çabalarının geçiciliği ile doğanın kalıcılığı üzerine bir düşünceye davet ediyor.