Αυτή η συγκινητική σκηνή αιχμαλωτίζει τον ήρεμο παλμό του πρωινού κατά μήκος ενός ποταμού καλυμμένου με ομίχλη που αντανακλά απαλά το φως της αυγής. Η πινελιά του καλλιτέχνη είναι λεπτή αλλά μελετημένη, χρησιμοποιώντας μια χαμηλωμένη παλέτα από γκρι, μπλε και απαλά ώχρα που συνδυάζονται σε μια ομιχλώδη αρμονία, μεταφέροντας την αιθέρια ατμόσφαιρα του Τάμεση καλυμμένου από το πρωινό νέφος του Λονδίνου. Η σύνθεση είναι αριστουργηματική σε επίπεδα: οι σιλουέτες δέντρων και άμαξες με άλογα στην όχθη καθοδηγούν το βλέμμα προς το λαμπερό νερό, όπου βαρκάκια επιπλέουν ήρεμα, οι καμινάδες τους βγάζουν καπνό στον δροσερό αέρα.

Το συνολικό αποτέλεσμα είναι ταυτόχρονα ήρεμο και ζωντανό, προκαλώντας τους ήπιους ήχους μιας πόλης που ξυπνά — τα χλιμίντρια των αλόγων στους κυβόλιθους, το μακρινό σφύριγμα ενός ατμόπλοιου και το απαλό βουητό της μακρινής δραστηριότητας. Η αλληλεπίδραση φωτός και ομίχλης, μαζί με τις στιγμιαίες αντανακλάσεις στο νερό, αφηγούνται την εφήμερη ομορφιά μιας στιγμής που αιωρείται ανάμεσα στη νύχτα και την ημέρα. Ζωγραφισμένο το 1918, το έργο αυτό όχι μόνο παρουσιάζει τη μετάβαση από τον ιμπρεσιονισμό σε μια πιο προσωπική, ατμοσφαιρική έκφραση, αλλά και αθανατίζει ένα ιστορικό αστικό τοπίο στα πρόθυρα της νεωτερικότητας.