Ta pełna nastroju scena uchwyca spokojny rytm poranka nad rzeką spowitą mgłą, która delikatnie odbija światło świtu. Pociągnięcia pędzla artysty są delikatne, ale zdecydowane, wykorzystując stonowaną paletę szarości, błękitów i miękkich ochry, które tworzą mglistą harmonię, oddając eteryczną atmosferę Tamizy otulonej londyńską poranną mgłą. Kompozycja to mistrzostwo warstwowania: sylwetki drzew i powozów na nabrzeżu prowadzą wzrok ku migoczącej wodzie, gdzie łodzie leniwie dryfują, z kominami delikatnie dymiącymi w chłodnym powietrzu.

Całość emanuje spokojem i żywotnością, przywołując subtelne dźwięki budzącego się miasta — stukot kopyt na bruku, daleki gwizd parowca i cichy szmer odległej aktywności. Gra światła i mgły oraz ulotne odbicia na wodzie mówią o przemijającym pięknie chwili zawieszonej między nocą a dniem. Namalowane w 1918 roku dzieło ukazuje nie tylko przejście od impresjonizmu do bardziej osobistego, atmosferycznego wyrazu, ale także uwiecznia historyczny krajobraz miejski na progu nowoczesności.