Το να μπείτε σε αυτό το έργο τέχνης είναι σαν να διασχίζετε το κατώφλι ενός ξεχασμένου κόσμου. Οι πανύψηλοι κίονες, διακοσμημένοι με περίπλοκα σκαλίσματα και ζωηρά χρώματα, τραβούν αμέσως την προσοχή. Η σύνθεση κατευθύνει το βλέμμα προς τα μέσα, στις βαθιές σκιές του εσωτερικού του ναού, μια έντονη αντίθεση με τη φωτεινή, λουσμένη στον ήλιο είσοδο. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί αριστοτεχνικά την προοπτική, δημιουργώντας μια αίσθηση τεράστιας κλίμακας και μεγαλείου. Η λεπτή χρήση του χρώματος νερού προσθέτει μια απαλότητα που αντικρούει την επιβλητική παρουσία του ναού. Είναι σαν ο καλλιτέχνης να ψιθυρίζει ιστορίες για έναν αρχαίο πολιτισμό, αντί να τις φωνάζει. Σχεδόν μπορείτε να ακούσετε την ηχώ των βημάτων στο πέτρινο δάπεδο, το ψιθύρισμα των προσευχών και το θρόισμα των ρούχων. Τα διάσπαρτα συντρίμμια στην είσοδο και οι ανθρώπινες μορφές εξανθρωπίζουν περαιτέρω τον χώρο, υπενθυμίζοντας μας τους ανθρώπους που περπάτησαν κάποτε μέσα στα τείχη του και τη διαρκή δύναμη της ιστορίας.