การเข้าไปในงานศิลปะชิ้นนี้ให้ความรู้สึกเหมือนข้ามธรณีประตูสู่โลกที่ถูกลืมเลือน เสาที่สูงตระหง่าน ประดับด้วยงานแกะสลักที่สลับซับซ้อนและสีสันสดใส ดึงดูดความสนใจในทันที องค์ประกอบนำสายตาไปข้างใน ไปยังเงาอันลึกซึ้งของภายในวิหาร ซึ่งเป็นความแตกต่างอย่างมากกับทางเข้าที่สว่างสดใส แสงแดดส่องถึง ศิลปินใช้มุมมองอย่างชำนาญ สร้างความรู้สึกของขนาดและความยิ่งใหญ่ที่ยิ่งใหญ่ การใช้สีน้ำอย่างละเอียดอ่อนช่วยเพิ่มความนุ่มนวลซึ่งขัดแย้งกับการปรากฏตัวที่น่าเกรงขามของวิหาร ราวกับว่าศิลปินกำลังกระซิบเรื่องราวของอารยธรรมโบราณแทนที่จะตะโกนออกมา คุณแทบจะได้ยินเสียงสะท้อนของรอยเท้าบนพื้นหิน เสียงพึมพำของคำอธิษฐาน และเสียงเสียดสีของชุดคลุม เศษซากที่กระจัดกระจายอยู่ที่ทางเข้าและรูปร่างของผู้คนทำให้พื้นที่เป็นมนุษย์มากขึ้น เตือนเราถึงผู้คนที่เคยเดินอยู่ภายในกำแพงและพลังอันยั่งยืนของประวัติศาสตร์