Bu sanat eserine girmek, unutulmuş bir dünyaya eşiği geçmek gibidir; karmaşık oymalar ve canlı renklerle süslenmiş yükselen sütunlar hemen dikkati çekiyor. Kompozisyon, gözü içeriye, tapınağın iç kısmının derin gölgelerine, parlak, güneş alan girişle keskin bir tezat oluşturarak yönlendiriyor. Sanatçı, muazzam bir ölçek ve ihtişam hissi yaratarak perspektifi ustalıkla kullanır. Suluboyanın narin kullanımı, tapınağın etkileyici varlığını reddeden bir yumuşaklık katar; sanki sanatçı, onları bağırmak yerine eski bir uygarlığın hikayelerini fısıldıyor. Taş zemindeki ayak seslerinin yankılarını, duaların mırıltılarını ve giysilerin hışırtısını neredeyse duyabilirsiniz. Girişteki dağınık enkaz ve insan figürleri, bir zamanlar duvarlarının içinde yürüyen insanları ve tarihin kalıcı gücünü bize hatırlatarak mekanı daha da insancıllaştırır.