Μπροστά μου, ο καμβάς που έχει ψηθεί στον ήλιο αναπνέει με ένα βαρύ, πνευματικό βάρος. Η φιγούρα του σταυρωμένου είναι λουσμένη σε ένα ανησυχητικό κίτρινο, μια απόχρωση που ταυτόχρονα απωθεί και ελκύει. Είναι μια ανατριχιαστική, αλλά αναμφισβήτητα δυνατή απεικόνιση. Το τοπίο, αποδοσμένο σε επίπεδα, απλοποιημένα επίπεδα, αντικατοπτρίζει την συναισθηματική αυστηρότητα της σκηνής. Τα κόκκινα δέντρα, έντονα σε σχέση με τα χωράφια, μοιάζουν με φλεγόμενους φάρους, προσθέτοντας μια δραματική πινελιά στην ήδη επίσημη εικόνα. Μπορώ να αισθανθώ την επιθυμία του καλλιτέχνη να εκφράσει κάτι βαθύ — μια βαθιά σύνδεση με την πίστη και μια έντονη απεικόνιση του πόνου.