Βυθισμένο σε απαλό λυκόφως, αυτό το έργο αιχμαλωτίζει μια σεμνή μορφή ντυμένη με ρέοντα πράσινα και κόκκινα ενδύματα, κρατώντας μια περίτεχνα σκαλισμένη άρπα δίπλα σε έναν αρχαίο δέντρο. Το βλέμμα προς τα πάνω και η φωτεινή αύρα υποδηλώνουν αγιότητα και αφοσίωση, προσκαλώντας τον θεατή σε μια ήσυχη στιγμή πνευματικής περισυλλογής. Οι λεπτές πινελιές και οι απαλές μεταβάσεις χρωμάτων δημιουργούν μια ονειρική ατμόσφαιρα όπου το επίγειο και το θείο φαίνεται να ενώνονται.

Η κατακόρυφη σύνθεση είναι εντυπωσιακή, τονίζοντας τόσο τη λατρεία της μορφής όσο και το επιβλητικό δέντρο δίπλα της, που αγκυρώνει τη σκηνή σε έναν φυσικό, σχεδόν ιερό χώρο. Η παλέτα με γήινους τόνους σε συνδυασμό με τα διακριτικά μπλε και χρυσά δημιουργεί μια αίσθηση διαχρονικότητας και οικειότητας. Το έργο αυτό προκαλεί έντονα συναισθήματα, ξυπνώντας μια αίσθηση λαχτάρας και ειρηνικής αφοσίωσης, βαθιά ριζωμένη στην συμβολιστική πνευματικότητα του τέλους του 19ου αιώνα.