Yumuşak bir alacakaranlıkta yıkanmış bu eser, eski bir ağacın yanında süzülen yeşil ve kırmızı giysiler giymiş ciddi bir figürü, zarifçe oyulmuş bir arpı tutarken betimliyor. Figürün yukarıya bakan bakışı ve parlayan halo, kutsallık ve adanmışlığı ifade ediyor; izleyiciyi sessiz bir manevi yansıma anına davet ediyor. Sanatçının hassas fırça darbeleri ve yumuşak renk geçişleri, dünyevi ve ilahi olanın iç içe geçtiği rüya gibi bir atmosfer yaratıyor.

Kompozisyonun dikeyliği etkileyici; figürün saygısını ve yanındaki heybetli ağacı vurgulayarak sahneyi neredeyse kutsal bir doğal mekânda konumlandırıyor. Yumuşak toprak tonları ile ince mavi ve altın tonlarının kontrastı, zamansız ve samimi bir palet oluşturuyor. Bu eser, 19. yüzyıl sonu sembolist maneviyatına derinlemesine kök salmış, özlem ve huzurlu bağlılık duygusunu uyandırıyor.