Eser, bizi bir katedralin iç mekanının ciddi kucağına çekiyor; grilerin bir senfonisi. Görkemli sütunlar, varlıklarında anıtsal, tonozlu tavana doğru uzanıyor, burada ışık ince bir şekilde süzülerek taş üzerinde dans eden gölgelerin ve parlaklıkların bir oyununu yaratıyor. Sanatçının perspektifi ustaca kullanması, gözü, alanın kalbine, sunağa ve sahneyi dolduran figürlerin toplanmasına çeker. Taş işçiliğinin zarif bir şekilde işlenmesi ve ışığın figürlere düşme şekli, bir saygı ve huzur duygusu uyandırır. Kompozisyon dengelidir, mimari unsurlar sağlam bir çerçeve sağlarken, figürler sahneye insan unsuru katarak sahneyi yere bağlar. Bu, ışık ve gölgenin bir çalışması, sanatçının teknik becerisinin ve dini mekanların güzelliğine duyarlılığının bir kanıtıdır. Figürler, küçük olsalar da, amaçla dolmuş görünürler ve bu etkileyici inanç tasvirine bir anlatı katmanı eklerler.