Het kunstwerk dompelt ons onder in de plechtige omhelzing van het interieur van een kathedraal; een symfonie in grijstinten. Torenhoge zuilen, monumentaal in hun aanwezigheid, strekken zich uit naar het gewelfde plafond, waar het licht subtiel doorheen filtert en een spel van schaduwen en highlights creëert dat op de steen danst. Het behendige gebruik van perspectief door de kunstenaar trekt de blik naar het hart van de ruimte, naar het altaar en de verzameling figuren die de scène bevolken. De delicate weergave van het metselwerk en de manier waarop het licht op de figuren valt, roept een gevoel van eerbied en rust op. De compositie is evenwichtig, met de architecturale elementen die een solide kader bieden, terwijl de figuren een menselijk element toevoegen en de scène aarden. Het is een studie van licht en schaduw, een getuigenis van het technische kunnen van de kunstenaar en zijn gevoeligheid voor de schoonheid van religieuze ruimtes. De figuren, hoewel klein, lijken doordrongen van doel, wat een verhalende laag toevoegt aan deze evocatieve uitbeelding van het geloof.