Dzieło wciąga nas w uroczysty uścisk wnętrza katedry; symfonię w szarościach. Strzeliste kolumny, monumentalne w swoim istnieniu, rozciągają się ku sklepionemu sufitowi, gdzie światło subtelnie przenika, tworząc grę cieni i świateł tańczących na kamieniu. Umiejętne wykorzystanie perspektywy przez artystę przyciąga wzrok do serca przestrzeni, do ołtarza i zgromadzenia postaci, które wypełniają scenę. Delikatne oddanie kamieniarstwa i sposób, w jaki światło pada na postacie, wywołuje poczucie czci i spokoju. Kompozycja jest zrównoważona, z elementami architektonicznymi, które zapewniają solidną ramę, podczas gdy postacie dodają element ludzki, uziemiając scenę. To studium światła i cienia, świadectwo umiejętności technicznych artysty i jego wrażliwości na piękno przestrzeni sakralnych. Postacie, choć małe, wydają się natchnione celem, dodając warstwę narracyjną do tego sugestywnego przedstawienia wiary.