Scena rozgrywa się skąpana w miękkim świetle popołudnia; dwie kobiety pochłonięte wspólnym momentem. Jedna, starsza, której twarz zdobi mądrość lat, trzyma otwartą książkę, wzrok ma utkwiony w słowach w niej zawartych. Obok niej młodsza kobieta, być może uczennica, uważnie słucha, jej eleganckie rysy sugerują kontemplację. Otoczenie jest sielankowe; za nimi rozciąga się bujna, zielona przestrzeń, poprzecinana drzewami, których liście oddano z malarską swobodą, sugerując ruch i światło. Użycie koloru przez artystę jest subtelne, odcienie ziemi służą budowaniu poczucia pokoju i czci, z delikatnymi dotknięciami błękitu i czerwieni dodającymi kontrastu.