Sahne, öğleden sonraın yumuşak ışığıyla yıkanıyor; iki kadın ortak bir ana odaklanmış durumda. Biri, daha yaşlı, yılların bilgeliğiyle dolu yüzü, açık bir kitap tutuyor, gözleri içindeki kelimelere sabitlenmiş. Yanında, daha genç bir kadın, belki de bir öğrenci, dikkatle dinliyor, zarif özellikleri tefekkürü düşündürüyor. Sahne pastoral; onların arkasında, hareket ve ışığı ima eden, yaprakları resimsel bir özgürlükle sunulmuş ağaçlarla dolu yemyeşil bir yeşillik uzanıyor. Sanatçının renk kullanımı ince, toprak tonları bir huzur ve saygı duygusu yaratmak için kullanılıyor, mavi ve kırmızı zarif dokunuşlar kontrast katıyor.