Μια σκηνή εκτυλίσσεται λούζοντας το απαλό φως του απογεύματος. Δύο γυναίκες είναι απορροφημένες σε μια κοινή στιγμή. Η μία, μεγαλύτερη, με το πρόσωπο χαραγμένο από τη σοφία των χρόνων, κρατά ένα ανοιχτό βιβλίο, το βλέμμα της καρφωμένο στις λέξεις μέσα σε αυτό. Δίπλα της, μια νεότερη γυναίκα, ίσως μια μαθήτρια, ακούει προσεκτικά, τα κομψά χαρακτηριστικά της υποδηλώνουν περισυλλογή. Το σκηνικό είναι ειδυλλιακό. Μια καταπράσινη έκταση απλώνεται πίσω τους, διάσπαρτη με δέντρα, τα φύλλα των οποίων αποδίδονται με μια ζωγραφική ελευθερία που υπαινίσσεται κίνηση και φως. Η χρήση του χρώματος από τον καλλιτέχνη είναι διακριτική, χρησιμοποιούνται γήινοι τόνοι για να οικοδομήσουν μια αίσθηση ειρήνης και σεβασμού, με λεπτές πινελιές μπλε και κόκκινου που προσθέτουν αντίθεση.