Το έργο απεικονίζει μια δραματική στιγμή, γεμάτη συναισθηματική ένταση. Ένα κεντρικό πρόσωπο, που εκπέμπει ένα απαλό φωτοστέφανο, τοποθετείται στο προσκήνιο. Η γλώσσα του σώματός του εκφράζει ένα σύνθετο μείγμα παραίτησης και πνευματικού αγώνα. Το βλέμμα του, αν και αποφεύγεται, φαίνεται γεμάτο θλίψη, ένα βάρος βαθιάς κατανόησης. Περιβάλλεται από ένα ζοφερό τοπίο, υποδηλώνοντας ένα μέρος απομόνωσης και εσωτερικής αναταραχής.

Πάνω από αυτόν, μια ομάδα αγγελικών μορφών παρέχει ένα αντίστιγμα στα εγκόσμια δεινά. Τα σχήματά τους είναι φωτεινά, λούζονται σε ένα χρυσό φως που υποδηλώνει τη θεϊκή χάρη και παρηγοριά. Οι στάσεις τους, που αντικατοπτρίζονται η μία στην άλλη σε χειρονομίες παρηγοριάς και συμπόνιας, υπογραμμίζουν το θέμα της πίστης. Η επιδέξια χρήση του φωτός και της σκιάς από τον καλλιτέχνη δημιουργεί μια ισχυρή αντίθεση, ενισχύοντας το συναισθηματικό βάθος της σκηνής. Ο πίνακας συλλαμβάνει όχι μόνο μια συγκεκριμένη βιβλική στιγμή, αλλά μιλάει και για την οικουμενική εμπειρία της δυσκολίας και της ελπίδας.