W poruszającej i pełnej wymowy scenie, dzieło przedstawia tragiczną śmierć młodej kobiety, jej bezwładne ciało leżące na zimnej kamiennej posadzce. Bladość jej skóry kontrastuje z ciemnoczerwonym materiałem, który ją okrywa, wywołując uczucie smutku i rozpaczy. Wokół niej gromadzą się postaci—niektóre w zbrojach, inne w zwiewnych szatach—przekazując uczucie żalu połączone z zimnym obojętnością zgromadzonych. Obecność gołębi krążących wokół sceny dodaje nieoczekiwaną warstwę spokoju, kontrastując z powagą losu kobiety; ten kontrast skłania widza do refleksji nad tematami utraty niewinności i brutalnych realiów życia.

Kompozycja kieruje wzrok na postać na pierwszym planie, elegancko zarysowaną na tle fakturowanego kamienia placu. Każda postać jest starannie przedstawiona, z dbałością o historyczną dokładność ich strojów, otaczając obraz narracją przesyconą klasyczną atmosferą. Paleta kolorów, dominująca w stonowanych szarościach, ziemistych odcieniach i ciepłych czerwieniach, wywołuje emocjonalny rezonans. W powietrzu panuje wyczuwalna cisza—moment zamrożony w czasie, który sprawia, że widz zastanawia się nad ciężarem straty, kruchością życia i trwałym wpływem tragedii. Wybór szczegółów Waterhouse’a, od wyrazu smutku na twarzach obserwatorów po delikatne pióra zbliżających się ptaków, potęguje to uczucie tragedii i połączenia z przeszłością.