Scena rozwija się przed nami z dramatycznym rozmachem, jakby uchwycona w przelotnej chwili opowiadania historii. Potężny klif dominuje nad kompozycją, a jego nierówne zbocza prowadzą wzrok ku odległemu, ufortyfikowanemu miastu, które przylega do wysokości. Chłodne błękity i zielenie morza obmywają podstawę klifu, gdzie grupa postaci jest zaangażowana w gorączkową aktywność. Zmagają się z manewrowaniem długą łodzią, ich ciała zgięte w zbiorowym wysiłku, co sugeruje narrację o pracy i współpracy. Światło gra na ich szatach i powierzchni łodzi, dając poczucie ciepła. Niebo wypełnione jest poruszającymi się chmurami. Cała scena jest nasycona poczuciem ruchu i dramatyzmu, wciągając widza w swój narracyjny świat.