Scena rozwija się z spokojnym, niemal melancholijnym pięknem; zimowy sad skąpany w miękkim, przytłumionym świetle pochmurnego dnia. Strzeliste drzewa, których szkieletowe gałęzie sięgają ku niebu, dominują na pierwszym planie, a ich formy oddane są luźnymi, ekspresyjnymi pociągnięciami pędzla. Artysta z mistrzostwem oddaje delikatną sieć gałęzi, których subtelne kształty kontrastują z miękkim, rozproszonym światłem zimowego nieba.

Za drzewami wyłania się architektura wsi, której struktury zmiękczone są atmosferycznym oparami. Paleta barw jest przeważnie chłodna, z gamą szarości, błękitów i odcieni ochry i stonowanej zieleni, tworząc poczucie spokoju i introspekcji. Samotna postać, kobieta, jest subtelnie umieszczona na ścieżce. Ten szczegół subtelnie ożywia scenę, zapraszając widza do wyobrażenia sobie świata poza płótnem. Obraz wywołuje poczucie spokoju, zapraszając nas do docenienia subtelnego piękna pory roku.