Sahne, sakin, neredeyse melankolik bir güzellikle açılıyor; bulutlu bir günün yumuşak, kısık ışığıyla yıkanan bir kış meyve bahçesi. İskeletimsi dalları göğe doğru uzanan, yükselen ağaçlar ön planda hüküm sürüyor, formları gevşek, etkileyici fırça darbeleriyle ifade ediliyor. Sanatçı, dalların narin ağını ustaca yakalar, narin formları kış gökyüzünün yumuşak, dağınık ışığıyla tezat oluşturur.

Ağaçların arkasında, bir köyün mimarisi beliriyor, yapıları atmosferik pus ile yumuşatılmış. Renk paleti ağırlıklı olarak soğuktur, gri, mavi tonları ve az miktarda sarı ve donuk yeşiller, bir sükunet ve iç gözlem hissi yaratır. Yalnız bir figür, bir kadın, ince bir şekilde bir yola yerleştirilmiş. Bu detay, sahneyi ince bir şekilde canlandırır, izleyiciyi tuvalin ötesindeki dünyayı hayal etmeye davet eder. Resim, dinginlik hissi uyandırır, bizi mevsimin ince güzelliğini takdir etmeye davet eder.